Gwenny Timmermans

Ik zal eerst maar even beginnen met mezelf voor te stellen. Mijn naam is Gwenny Timmermans en ben 20 jaar. Ik ben 4e jaar student SPW in Weert. In augustus 2007 (mijn 3e leerjaar) ben ik voor 6 maanden naar Lombok, Indonesië gegaan voor stage. Daar heb ik gewerkt in een tehuis voor blinden kinderen.

In mijn 2e leerjaar hoorde ik in de wandelgangen iets over buitenlandse stage. Hier wilde ik uiteraard meer van weten en ging overal navraag doen. Toen het allemaal duidelijk was dat je in je 3e leerjaar naar het buitenland kon gaan was die keuze voor mij al heel snel gemaakt. Op internet ging ik zoeken naar projecten waar ik eventueel naar toe zou kunnen gaan. Bij toeval kwamen we op de site (LombokCare) van Christ Schreurs, de vader van Debbie en Mindie. Hij had een project lopen in het tehuis voor blinden kinderen. Na een aantal keren bij elkaar te zijn geweest werden de tickets geboekt en werd het aftellen voor vertrek.

We wilden wel nog geld inzamelen zodat we daar voor de kinderen een bruga (open huisje met rieten dak, zie foto) konden bouwen. Dan konden ze ook in de schaduw leren en spelen. Zo gezegd zo gedaan en werd ons idee om even van Weert naar Roermond en terug te steppen uitgevoerd. We hadden veel sponsors en dat motiveerde ons toch ook wel om die 60 km uit te steppen.

Toen kon ons avontuur dan eindelijk beginnen. Na 2 weken even gewend te hebben aan de verschillen, denk aan tijdsverschil, eten, andere mensen, hadden we onze eerste stagedag. Onze stagebegeleider Ishak kwam ons ophalen. We hadden toen wel al kennis gemaakt met de leraren en kinderen. Er was al een programma voor de kinderen ’s middags. Dat bestond uit armbanden, sleutelhangers e.d. maken, zwemles en engelse les.

Na een tijdje wilden we even wat anders doen en hadden een activiteitenmiddag georganiseerd. Echte Hollandse spellen werden gedaan. Zo ook de stoelendans, wat toch voor lachwekkende momenten zorgde want hier en daar viel er wel eens iemand naast de stoel. Maar de kinderen en leraren vonden het erg leuk en daar ging het toch om. Daarna kregen we een ander idee. Een kleine musical maken samen met de kinderen. Wij hadden dit zelf in ons 1e jaar SPW gedaan en het leek ons leuk om dit ook met de kinderen te doen. Wij tekenden de decors en dikte de lijnen op met lijm. Zo konden de kinderen voelen waar ze moesten schilderen. Vaak was het een grote bende en zaten we helemaal onder de verf. Maar je zag aan de kinderen dat ze plezier hadden in de dingen wat ze deden en het was echt hun eigengemaakte decor geworden. Om trots op te zijn natuurlijk!

Je merkte dat de kinderen daar wel heel anders zijn. Ze hebben respect voor je, zijn bereid om iets van je te leren en staan open voor de dingen die je wilt ondernemen. Wat ook wel fijn was, was dat de leraren ook openstonden voor onze ideeën. We mochten met eigen initiatieven komen, en die werden ook wel uitgevoerd.

Ik heb veel geleerd in mijn stageperiode op Lombok. Je leert veel over de cultuur, het omgaan met mensen maar ook over jezelf. Je zit toch aan de andere kant van de wereld en kunt niet zomaar even naar huis als het even niet gaat zoals je wilt. Maar als ik er achteraf op terug kijk heb ik een geweldige periode gehad. Iets waar ik absoluut geen spijt van heb gehad.
Als mensen me nu vragen of ik ooit nog een keer terug ga is mijn antwoord…absoluut!
Want je krijgt een ervaring om nooit te vergeten.